Ontvang gratis ons online lifestyle magazine
08 juli 2019

Verzameling 0 - Algemeen

De postzegelverzamelaar

 

Een verhaal over vertrouwen en veerkracht - Er was eens een postzegelverzamelaar. Geboren iets meer dan een eeuw geleden, begin 20ste eeuw. Samen met zijn vrouw had hij boeken vol postzegels. Postzegels van over de hele wereld. De zolder lag er bezaaid mee. 

“Denk altijd aan anderen”

De postzegelverzamelaar en zijn vrouw hadden 4 kinderen: 3 zonen en een dochter. Op zijn sterfbed zei de postzegelverzamelaar tegen zijn dochter Ama: “Wees een goed mens en denk altijd aan anderen.” Ama, op haar beurt, had een dochter en een zoon gekregen. De dochter was haar eerste kind. Zij werd flink te vroeg geboren en zij en haar man noemden haar Mini.

Mini

Mini deed haar naam eer aan, want ze was altijd klein gebleven. Het kleinste meisje van de klas. Vrolijk, spontaan. levendig. Ze was een heerlijk kind. Op haar 15de was ze, naast klein, ook rond. Ze genoot van het leven en ook van de koekjes, de snoepjes en allerlei andere lekkernijen. Ze werd zo rond als een tonnetje.

Maar dat tonnetje ging na een aantal jaren toch schuren. Letterlijk en figuurlijk. Toen Mini 18 jaar was, voelde ze zich helemaal niet meer zo fijn en onbezorgd, zoals ze zich als kind had gevoeld. Ze leek niet tegen het leven opgewassen. Bovendien vond Ama haar een egoïst en noemde ze haar naast Mini nu ook Dikkertje. Ze bedoelde dat liefkozend, zei ze, maar toch knaagde dat aan Mini. Mini durfde dat alleen niet te zeggen. Eigenlijk durfde ze helemaal niets te zeggen wat maar enigszins wrijving zou kunnen opleveren.

Nu was het niet zo gek dat Mini met zichzelf in de knel kwam en dat alles ging schuren. Ze had gewoon niet zo veel zelfvertrouwen opgebouwd. Laat staan veerkracht. Beide waren niet zo ontwikkeld. Haar van oorsprong Duitse oma, de vrouw van de postzegelverzamelaar, had zich altijd minderwaardig gevoeld. Het schuldgevoel dat zij als Duitse in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog met zich meedroeg, maakte dat zij zich het liefst in een donker hoekje verstopte. En zoals dat gaat met levensthema’s gaf zij haar minderwaarwaardigheidscomplex door aan haar dochter Ama. En Ama gaf het onwetend weer door aan haar kinderen.

Zo werd het minderwaardige gevoel van de ene op de andere generatie overgedragen. Dat gaat vaak generaties lang zo door. Totdat er opeens iemand breekt met het levens- of familiethema.

Bovendien had Ama, heel goed bedoeld natuurlijk, alles voor Mini en haar broer overgehad. Mini en haar broer hoefden niets, maar dan ook niets te doen. Alles werd voor hen gedaan en geregeld, zodat zij het fijn hadden. Een tijdje geleden had Ama zelfs de postzegelverzameling van opa en oma aan Mini geschonken. Mini had het naar boven, naar de zolder gebracht. Ze was er alleen nog niet aan toegekomen het op te ruimen of in te delen. Het was één grote chaos op zolder. Toen Ama daar weet van kreeg, kwam ze meteen een middag langs bij Mini’s huis. Ze was overduidelijk broodnodig bij haar dochter. Ze had de hele zolder opnieuw ingedeeld, zodat alle boeken daar keurig netjes uitgestald werden en alle postzegels hun juiste geordende plekje kregen. Wat Ama even over het hoofd zag in de opvoeding was dat Mini op deze manier niet leerde om zelf eens ergens helemaal voor te gaan, of om haar tanden te zetten in iets wat ze leuk vond of graag wilde. Mini was initiatiefrijk van nature, dus ze begon aan veel. Ze maakte alleen niets af. Het ontbrak haar aan een gezonde dosis doorzettingsvermogen en veerkracht.

Gelukkig had Moeder Natuur haar een flinke portie passie, vuur en strijdkracht meegegeven, dus ergens zou het wel goed moeten komen. En inderdaad, toen Mini het leven op een bepaald moment echt helemaal zat was, kwam het vuur naar boven en nam zij een besluit. Een drastisch besluit.

Het besluit

Mini was inmiddels 24 jaar oud, nog altijd even klein en tonnetje rond. Zij had besloten het contact met haar moeder te verbreken en de wijde wereld in te trekken. Zij ging op zoek naar geluk.

Via Google vond Mini haar eerste antwoord. Zij zou naar Zwitserland afreizen. Daar leefde namelijk een wijze man boven op een berg, zo zei Google, en hij bezat alle levensantwoorden. Hij kon haar vast vertellen wat ze moest doen om gelukkig te worden.

De man op de berg

Zo gezegd, zo gedaan. Mini hees haar tonnetje in sportieve kledij en begon vroeg in de ochtend aan de wandeltocht naar boven. Deze tocht viel haar zwaar, want waar zij vroeger als kind huppelend de bergen bewandelde, daar zat nu het tonnetje in de weg. Maar zij gaf niet op. Zwoegend en zwetend worstelde zij zich naar boven. Stap voor stap kwam zij dichterbij haar doel: de man op de berg.

Halverwege de berg ervoer zij iets bijzonders. Het was een verlichtend gevoel. Ze vond het best gek en nam zich voor er bij thuiskomst niets over te vertellen, want wat moesten ze wel niet van haar denken. Maar echt, het was gewoon bijzonder, ze ervoer een sensatie van lichtheid, ook al was de reis omhoog echt zwaar, en ook al was ze nog steeds een tonnetje. Nu ja, ze liet het er maar bij en trok verder.

Na nog een paar uren gezwoeg en gezweet begon het te schemeren, maar het einde leek in zicht. Zat daar nou die man? Daar bovenop die drie stenen? En ja hoor, daar was hij.

“Bent u de wijze man? De man met antwoorden op alle levensvragen?” vroeg Mini.

“Sinds ik het licht heb gezien, komen alle antwoorden als vanzelf tot mij. Ik ben wetend in onwetendheid.”

Wat een vreemde man en wat een vreemde uitspraak, dacht Mini. Zou hij wel echt alle antwoorden hebben? Zo vroeg Mini zich af.

“Jij komt geluk zoeken,” ging hij verder, zonder dat Mini hem verder iets gezegd of gevraagd had. “Geluk is een groot goed, maar ongeluk is dat eveneens.”

Wat een rare man, dacht Mini. Ik hoop niet dat ik deze hele reis voor niets heb gemaakt. Toen vervolgde zij zelf:

“Nou… eh… inderdaad zou ik best wat gelukkiger willen zijn. Maar eh… kunt u mij ook vertellen hoe ik wat zekerder van mezelf kan zijn? Want het gekke is dat ik best wel weet van mezelf dat ik iets in mijn mars heb, maar het komt er maar niet uit. Het lukt me niet om er iets mee te doen. En ik ben bang dat dat toch allemaal aan mezelf ligt. Ik weet niet hoe ik het kan veranderen. U heeft alle antwoorden toch? Zeg me alstublieft wat ik moet doen!”

“Er staat je maar 1 ding te doen mijn kind. Kijk met je ogen naar binnen, en niet alleen naar buiten. Wees lief naar binnen, en niet alleen maar naar buiten. Wees aandachtig en nieuwsgierig naar binnen, en niet … “

En toen was het stil. De man was in slaap gevallen. Een wolk gleed langs de maan en het was ineens pikdonker.

De reis naar beneden was nu onverantwoord, dus Mini zocht een zacht plekje ergens tussen de struiken. Het duurde even voor de slaap haar vatte, maar toen zij eenmaal in dromenland was, toen bleek het daar paradijselijk rustig te zijn.

De vrouw uit Nederland

Een paar maanden later keek ze terug op de gebeurtenis rondom de man op de berg. Ze vond het nog steeds een vreemde gewaarwording, snapte niet veel van wat hij had gezegd, en toch: hoe gek het misschien ook klinkt, er was iets veranderd in haar. Bovendien had het tonnetje een paar plankjes verloren en dus ging zij letterlijk wat lichter door het leven.

Maar goed, allemaal leuk en aardig. Gelukkig was zij nog niet. Zij was in een land, ver van dat van haar, en om de kost te verdienen had zij een administratief baantje in een hotel. Fijn dat ze wat geld verdiende om in haar levensonderhoud te voorzien, maarrrrr… dit zou ze niet lang volhouden. Dat wist ze wel. Ze was op de goede weg, dat besefte ze. Maar geluk was nog steeds ver te zoeken.

Er was wel iets positiefs in haar leven gebeurd. Ze had iemand ontmoet, een aardige vrouw. Ook uit Nederland. Femke. Femke en Mini werden vrienden. Femke was net als zij op zoek naar geluk. Dat schepte een band. Samen gingen ze naar yoga, bezochten ze een sportgoeroe en volgden ze een coachingsprogramma.

Mini leerde zichzelf steeds beter kennen. De mooie kanten van zichzelf. En de minder aangename kanten. Na een tijdje begon het te dagen. Dát had de man bedoeld met ‘kijk naar binnen’. En eerlijk gezegd: het voelde rijk om zichzelf beter te leren kennen. Op een dag, zomaar ineens leek het uit de lucht te vallen, besefte Mini dat zelfs het oordeel dat zij altijd met zich mee had gedragen, een minder prominente plek kreeg in haar hoofd. Het oordeel had altijd vooraan gestaan, vooral het oordeel naar zichzelf. Plots, zoals de wind ineens de bladeren kan laten opwaaien en een stukje verder laat neerdalen, plots gebeurde dat ook met het oordeel en dat schoof een stuk op, naar achteren in haar hoofd.

Hé, dat is grappig, dacht Mini… Ik hoef alleen maar aandacht aan mezelf te geven, aandacht aan de dingen die voor mij belangrijk zijn in het leven, en dan plop! … gebeuren er leuke dingen. Weet je wat: ik ga het zingen weer eens oppakken. Het is zo lang geleden dat ik dat heb gedaan. En dat terwijl ik zingen altijd zo heerlijk heb gevonden als kind. Waarom heb ik dat zo’n lange tijd eigenlijk niet gedaan?

Terug naar de man op de berg

Zo gezegd, zo gedaan. Mini ging, in dat verre land, op zoek naar muzikanten en al gauw had ze een leuk stel bij elkaar. Eens in de week gingen ze oefenen en eens in de week trokken ze eropuit om op straat, bij het strand en bij kleine evenementen hun passie ten gehore te brengen. Femke was hun grootste fan. Plezier hebben én brengen was hun levensmotto.

Natuurlijk hadden de muzikanten ook wel eens mot met elkaar. Van buiten lijkt vaak alles zo perfect. Wij mensen denken natuurlijk altijd dat het gras groener aan de overkant is. Totdat we doorkrijgen dat dit een illusie is, dat elk mens wordt uitgedaagd op zijn eigen stuk.

Dus… op een bepaald moment boterde het niet meer tussen Mini en een van de muzikanten. Samen met Femke besprak ze de situatie en Mini besloot terug te gaan naar de man op de berg. Hij kon haar vast wel vertellen ‘op zijn eigen vreemde, maar toch wijze manier’ hoe ze om zou kunnen gaan met de spanningen tussen haar en de muzikant.

Ze begon aan haar tocht op de berg en binnen no time was ze halverwege. In de afgelopen tijd was ze een slank tonnetje geworden. Zowel letterlijk als figuurlijk ging ze lichter de berg op. Tegen lunchtijd was ze al bijna aan de top. Ze kon de man in de verte zien zitten op zijn drie stenen. Ze besloot eerst maar eens in het gras te gaan zitten, van de omgeving en een boterhammetje te genieten. En toen gebeurde het… totaal onverwacht… een gevoel van liefde overviel haar. Liefde voor alles om haar heen. Maar ook liefde voor zichzelf. Ze moest er van huilen. Het waren tranen van geluk. Van werkelijk geluk. Ze omarmde dat gevoel. Ze omarmde zichzelf. En hield dat een tijdje vast. Het leek wel uren te duren. In werkelijkheid waren het misschien 4 minuutjes. En toen was het oké. Toen liet ze het weer los.

Ze zag de man nog steeds in de verte zitten. In plaats van verder omhoog te lopen, liep ze naar beneden. Ze genoot van het moment. Mini was haar naam, maar ze voelde zich Maxi, zo groots!

Mini nam op die berg nogmaals een besluit. Ze voelde dat ze dit moest, nee, dat ze dit wílde doen. Ze zou weer contact opnemen met haar moeder. Toen ze bijna de berg af was, kwam er een jongeman van boven naar beneden aangesneld.

“De man bovenop de berg heeft me gestuurd. Hij vroeg me of ik jou deze postzegel wilde geven.”

En tot op de dag van vandaag heeft Mini geen idee hoe dat nou kon. Hoe kon de man op de berg nou weten dat een postzegel betekenis voor haar heeft? Was het toeval? Dat zou toch niet? Was het misschien haar opa die dit gedaan had? Nee, nou moest ze niet zo gek denken. Dat kan natuurlijk niet…

Maar toch…

Het maakte Mini eigenlijk helemaal niets uit hoe het nou precies in elkaar stak. Het was er. Punt.

Hoe het afliep

Onderaan de berg gekomen, pakte ze haar mobiele telefoon en ze belde haar moeder…

“Mam, het wordt tijd dat ik weer naar huis kom. Zullen we binnenkort een wandeling gaan maken?”

Ontvang 8x per jaar een mail van Nienke met verhalen en inspiratie


     

Nienke Lokhorst schrijft, spreekt, inspireert, coacht, verbindt en motiveert. Met Coachloper brengt zij mensen en organisaties in contact met geschikte coaches. Nienke schrijft graag over de dingen die haar bezighouden. Ze woont samen met haar partner Jorrit en hun 3 dochters. Onderwerpen die haar interesseren: persoonlijke groei, kansen en mogelijkheden zien, acceptatie en loslaten, echtheid, mensen met lef, wijsheid. En verder... ze is sportief, maakt graag filmpjes in de iMovie app en is dol op pure chocola.

Ontvang 8x per jaar een mail van Nienke met verhalen en inspiratie