Ontvang gratis ons online lifestyle magazine
03 juni 2019

Verzameling 0 - Algemeen

Het magische kistje

het magische kistje
 
Dit verhaal is gebaseerd op -Het kistje en de student- van Godfried Bomans. Een wel heel vrije vertaling. Gemaakt in opdracht van de Vertelacademie. Een verhaal over eenzaamheid, een bijzondere wending, magie, terugkeren naar het oude vertrouwde... naar dat wat we weten en kennen, en uiteindelijk toch ook durven onderzoeken wat we niet weten...

Gisteren liep ik door de Hugo de Grootstraat in Utrecht.

Op iets meer dan een steenworpafstand van waar ik nu sta.

Dat maakte van alles in me los.

Als student woonde ik namelijk in die straat.

Allemaal prachtige herenhuizen daar.

En ik woonde in het souterrain van een van die huizen.

Veel uit die tijd is als een waas langs me heengegaan.

Maar sommige dingen herinner ik me nog heel goed.

De vochtige lucht bijvoorbeeld.

Zelfs in de zomer was het er klam. En koel.

En de benen, die herinner ik me ook nog goed.

Er zat ruimte tussen het raam en de grond onder de straat.

Als ik dan recht vooruit keek, dan zag ik onder de grond, en boven de benen.

Vaak stak ik daar een sigaret op, blies wat kringeltjes uit en altijd zag ik dan daar buiten die benen.

Keek ik dan nog iets hoger of verder, dan zag ik het Spoorwegmuseum.

Ja… de Hugo de Grootstraat kijkt uit op het Spoorwegmuseum.

Overdag altijd veel mensen daar.

Veel levendigheid.

 

Maar wat ik me nog het meest herinner uit die tijd, was een ontmoeting.

Een ontmoeting op mijn kamer. In dat souterrain.

Een heel vreemde ontmoeting.

Nu 22 jaar geleden.

Zo’n vreemde ontmoeting had ik nog nooit gehad.

 

Ik kwam op een dag thuis en opende de deur van mijn studentenkamer.

Midden op de tafel zag ik een doosje staan.

Een doosje, dat ik nog nooit eerder had gezien.

Een hartvormig doosje.

Beige aan de zijkanten. Rood bovenop.

Hoe kwam die daar?

Wie had dat daar neergezet?

Vast niet iemand die ik ken.

Want iedereen die ik kende wist dat ik niets had met dat soort truttige, zoetsappige tierelantijntjes.

Dus wie in vredesnaam had dat daar neergezet?

Ik pakte het doosje op.

En deed het open.

Er zat niets in het doosje.

Helemaal niets.

En tot op de dag van vandaag kan ik niet verklaren wat er toen gebeurde. Ik vond het bijzonder en heel mysterieus, dat kan ik je wel vertellen.

Want ik ‘voelde’ dat er iets in het doosje zat.

Maar ik zag niets.

Dat klinkt misschien raar wat ik nu zeg.

Maar mijn voorgevoel klopte, zo zou later blijken.

Ik keek nog eens in het doosje… helemaal niets.

 

Tot ik plots wat hoorde.

Een stem zei: vannacht om half 1 kom ik bij je op bezoek.

Zorg dat je thuis bent.

Ik keek om me heen.

Maar ik zag niemand. Niks anders dan anders.

Eerst dacht ik dat ik gek werd.

Toen dacht ik dat ik een soort van dagdroom had.

Dat ik het gedroomd had.

En even later dacht ik gewoon heel simpel: dit is niet gebeurd.

Er is geen logische verklaring voor wat ik zojuist gehoord had.

Dus het was er niet.

Vanavond om half 1 zal mijn theorie bevestigd worden.

Want dan is er natuurlijk gewoon niks.

 

Toen de klok 12 uur sloeg wilde ik eigenlijk al gaan slapen.

Maar iets in mij kon me er niet toe zetten in bed te gaan liggen.

Dus ik stak nog eens een sigaret op en keek door het raam naar buiten.

Daarboven was nu geen leven te bekennen.

Het Spoorwegmuseum was natuurlijk dicht.

De straat werd verlicht door lantaarnpalen.

Verder viel er op straat geen enkele activiteit te bespeuren.

Ik overpeinsde hoe ik mijn problemen zou kunnen oplossen.

Maar er kwam niets in me op.

 

En toen hoorde ik plotseling een stem, dezelfde stem als eerder die dag:

“Hallo, hier ben ik, zoals gezegd.”

Ik draaide me om in de richting van het geluid en zag daar een vrouwelijke, ietwat doorzichtige verschijning in MIJN stoel in MIJN kamer zitten.

“Wie ben jij? Waar kom je vandaan. En hoe ben je binnengekomen?”

“Ik ben Aphrodite en ik kom langs bij mensen die dat nodig hebben.”

“Nodig hebben… nodig hebben?! Wat bedoel je? Ik heb helemaal niemand nodig. Wie heeft dit bedacht? Haalt er iemand een grap met me uit? Ik begrijp hier helemaal niets van. Dit kan niet. Jij kan niet. Jij bestaat niet!”

“En toch ben ik hier. Ik ben hier speciaal voor jou. Ik ben jouw schoonheid. Jouw puurheid. En jouw kracht.”

“Mijn watte?! Sorry hoor, maar dit geloof ik niet. Jij bestaat niet. Ik droom of zo. Heb ik gedronken? Iets geks gerookt? Vandaag niet toch?”

“Ik zal je laten zien dat je niet droomt. Dat dit echt is. Dat ik echt ben. Kijk zo maar eens in dat hartendoosje. Ik heb er iets voor je ingedaan. Nu verdwijn ik weer voor een tijdje. Maar vergeet 1 ding nooit. Als je mij WILT ontmoeten, dan KUN je mij ontmoeten. Ik kom liever gevraagd, dan ongevraagd langs.”

 

En weg was ze…

Ineens helemaal weg.

En ik weet nog dat ik dacht: zie je wel… ik droomde. Dit was niet echt. Ik had gewoon een moment van verstandsverbijstering.

Ik wilde al gaan slapen, totdat ik het doosje opeens weer zag.

Wat had ze nou gezegd? Die Aphrodite of zo…

Het doosje zou gevuld zijn en zou bewijzen dat zij echt bestond.

Toch eens even kijken…

Ik opende het doosje en tot mijn grote verbazing zaten er allemaal kleine papiertjes in.

Ik pakte er een uit en las:

Alles wat je aandacht geeft groeit.

Ik pakte er een nieuwe uit:

Kracht schuilt van binnen, niet van buiten.

En nog een:

Puurheid is als een cadeau. Het vraagt erom om uitgepakt te worden.

Dit was echt onwerkelijk. Ik was er vast van overtuigd dt ik iets over het hoofd zag of in de maling werd genomen.

Aphrodite… die bestond echt niet.

Rare dag, besloot ik. En ik ging slapen.

 

Aphrodite is daarna nog wel eens langs geweest.

Maar het heeft toen nog zeker 8 jaar geduurd, voordat ik haar zelf eens vroeg om langs te komen.

Vanaf dat moment hebben wij vriendschap gesloten.

Met de tijd is onze vriendschap steeds hechter geworden.

Ik ontmoet haar nu elke dag, wel een of meer keer.

En dat is vertrouwd, heel fijn.

 

 

Ontvang 8x per jaar een mail van Nienke met verhalen en inspiratie


     

Nienke Lokhorst schrijft, spreekt, inspireert, coacht, verbindt en motiveert. Met Coachloper brengt zij mensen en organisaties in contact met geschikte coaches. Nienke schrijft graag over de dingen die haar bezighouden. Ze woont samen met haar partner Jorrit en hun 3 dochters. Onderwerpen die haar interesseren: persoonlijke groei, kansen en mogelijkheden zien, acceptatie en loslaten, echtheid, mensen met lef, wijsheid. En verder... ze is sportief, maakt graag filmpjes in de iMovie app en is dol op pure chocola.

Ontvang 8x per jaar een mail van Nienke met verhalen en inspiratie